با توان خودت، قهرمان باش

0

پرده اول

دکتر حسین توکلی، مشاور عالی سازمان سنجش آموزش کشور، درباره آمار نهایی انتخاب رشته سال ۹۸ گفت: «آمار نهایی انتخاب رشته داوطلبان مجاز به انتخاب رشته آزمون سراسری ۹۸ نشان می‌دهد که از تعداد ۸۳۲ هزار و ۲۸۹ داوطلب مجاز، تعداد ۴۵۳ هزار و ۳۲۷ نفر، معادل ۴۷/۵۴ درصد مجازان، نسبت به انتخاب رشته‌های تحصیلی با آزمون اقدام کرده‌اند». ( با توان خودت، قهرمان باش )

پرده دوم 

دهمین سالی است که کنکور می‌دهد. هر سال وقتی رتبه کنکورش اعلام می‌شود، با خود می‌گوید: سال دیگر حسابی درس می‌خوانم و حتماً رتبه سه رقمی می‌آورم، و در ابتدا هم بیش از روزی ۱۰ ساعت درس می‌خواند، اما از آذر ماه به بعد، به مرور، کیفیت و کمیت مطالعه‌اش کاهش می‌یابد و به تدریج، زمان مطالعه‌اش به یکی دو ساعت در روز می‌رسد؛ تازه این مدت کوتاه را هم با دلمردگی و کلافگی درس می‌خواند و باز روز از نو و روزی از نو! وقتی از او می‌پرسم که چرا مسیر دیگری را برای آینده خود انتخاب نمی‌کند، می‌گوید: غیرممکن است. همه از من انتظار دارند که دکتر شوم. اصلاً بعد از این همه خرج کردن پول و سرمایه و وقت گذاشتن، مردم چه می‌گویند اگر دکتر نشوم؟!

با توان خودت، قهرمان باش
با توان خودت، قهرمان باش

پرده سوم 

سال گذشته، رتبه‌اش در گروه آزمایشی علوم تجربی، حدود ۳۰۰۰ شده بود، اما چون تمامی آرزو و هدفش، تحصیل در رشته پزشکی بود، انتخاب رشته نکرد و برای سال دیگر ماند. می‌گفت: مطمین است که سال بعد، عکسش را به عنوان رتبه تک رقمی در سایت‌های خبری می‌گذارند! امسال رتبه‌اش دو برابر پارسال شده است و غمگین‌تر از قبل، برای کنکور سال بعد برنامه‌ریزی می‌کند.

این روزها تعداد قابل توجهی از داوطلبان، به ویژه داوطلبان گروه آزمایشی علوم تجربی، تصور می‌کنند که راه سعادت و خوشبختی، از مسیر پذیرش در رشته‌های پزشکی یا پیراپزشکی می‌گذرد؛ از این رو، تمامی همّ و غم خود را به کار می‌گیرند تا در رشته‌های مورد نظر پذیرفته شوند، و اگر رتبه خوبی کسب نکنند، حاضرند که چند سال پشت کنکور بمانند تا به آرزوی خود دست یابند. به نظر می‌رسد یکی از دلایلی که امسال  نزدیک به نیمی از داوطلبان مجاز به انتخاب رشته، اقدام به انتخاب رشته‌های تحصیلی با آزمون نکرده‌اند، همین باشد؛ اما آیا این افراد در سال‌های دیگر موفق می‌شوند؟ آیا تنها راه موفقیت در زندگی، ورود به رشته‌های پزشکی یا پیراپزشکی است؟ به راستی چرا یک داوطلب، سال‌های ارزشمند زندگی خود را صرف شرکت در کنکورهای پی‌درپی می‌کند؟ در این نوشته، نگاهی گذرا به این موضوع داریم.

خوش نامی کاذب

آیا همه داوطلبانی که برای تحصیل  در رشته های پزشکی، دندانپزشکی یا داروسازی تلاش می‌کنند، به رشته‌های یاد شده علاقه‌مند هستند؟ چند درصد از داوطلبان به خاطر کسب عنوان «خانم دکتر» یا «آقای دکتر»، آرزوی تحصیل در رشته‌های پزشکی را در سر می‌پرورانند؟ چند درصد از این داوطلبان، به خاطر اینکه دیگران از آنها انتظار دارند که پزشک، حقوق دان، مهندس کامپیوتر یا …. شوند، این رشته‌ها را انتخاب می‌کنند؟

خوش نامی کاذب
با توان خودت، قهرمان باش

واقعیت این است که احساس نیاز به نمایش بهترین تصویر ممکن از خودمان، حسی ریشه‌دار است. نخستین دهکده‌ها و شهرهای کوچک تقریباً ده هزار سال پیش به وجود آمدند، و از آنجایی که در چنین زیستگاه‌هایی ممکن نبود که همه افراد به خوبی یکدیگر را بشناسند، برخورداری از شهرت مناسب، اهمیت فزاینده‌ای یافت؛ در واقع، از نقطه نظر تکاملی، اهمیت دادن به نظر دیگران، قابل درک است، اما این امر، امروزه دیگر چندان معقول نیست؛ زیرا تمرکز بر اعتبار و آبرو، درک ما را نسبت به اینکه چه چیزهایی عمیقاً خوشحالمان می‌سازد، مخدوش می‌کند؛ از سوی دیگر، رها ساختن خودمان، ما را از دست فشارها نجات می‌دهد؛ فشار و استرسی که بی‌شک برای خوب زیستن مضر است.

شاید در هیچ دوره‌ای از ادوار گذشته، توجه به کارنامه بیرونی، مثل دوره معاصر نبوده است؛ زیرا شبکه‌های اجتماعی، فرهنگی را به وجود آورده‌اند که در آن آدم‌ها به مدیران کوچکی برای برندهای شخصی خودشان تبدیل شده‌اند و با استفاده از فیس‌بوک، توییتر، اینستاگرام و … یک خود بیرونی به نمایش می‌گذارند که به شکل دروغینی، سرخوش و تا حدی اغراق‌آمیز است؛ به عبارت دیگر، تعداد قابل توجهی از افراد، به «ماشین‌های ستایش طلب» تبدیل شده‌اند که به دنبال لایک‌های فیس‌بوک یا اینستاگرام، دفعات مشاهده کانال شخصی و تعداد دنبال کننده‌های خود هستند. همین دسته از افراد، از رتبه کنکور و رشته تحصیلی‌شان نیز برای مطرح شدن خود استفاده می‌کنند، و متاسفانه وقتی فردی در این تار عنکبوت گرفتار شود، دیگر برای وی، خلاص شدن از آن و در پیش گرفتن یک زندگی خوب، هرگز آسان نخواهد بود.

 

چه باید کرد؟

مردم دنیا، هر طوری که دلشان بخواهد، در مورد شما می‌نویسند، توییت می‌کنند و پست می‌گذارند. مردم پشت‌سر شما شایعه می‌سازند، تحسین و تمجید نثارتان می‌کنند یا از شما بد می‌گویند و شما نمی‌توانید جلوی این فرآیند را بگیرید؛ اما خوشبختانه مجبور به انجام این کار هم نیستید. اگر پولتان از راه تبلیغات در نمی‌آید، لازم نیست که نگران این مسایل باشید. زندگی، علی‌رغم لایک‌های شما و لایک‌های دیگران بر مطالب شما، می‌گذرد.

بیایید به جای آنکه آرزوی مشهور شدن و مطرح شدن داشته باشید، به فکر انجام یک کار مفید باشید و طوری زندگی کنید که در انتهای روز، بتوانید در آینه به خودتان نگاه کنید و از اینکه کار ارزشمندی انجام داده‌اید، از خودتان راضی باشید؛ زیرا اگر کاری را انجام دهید که دیگران از آن کار خوششان نیاید، اما خودتان حس خوبی نسبت به آن کار داشته باشید و مطمین باشید که کاری اخلاق مدار است، خوشحال خواهید بود، و اگر دیگران شما را بابت انجام کاری ستایش کنند، اما خودتان نسبت به انجام آن خشنود نباشید، احساس ناراحتی خواهید کرد.

پس آینده تحصیلی و شغلی خود را بر اساس ستایش‌ها یا انتقادهای بیرونی، پی‌ریزی نکنید و تلاش کنید تا از تایید بیرونی، به تایید درونی برسید.

با توان خودت، قهرمان باش
منبع: سنجش

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.